ankakusu

gonullerin piri yunus emre siiri.

ömrüm beni sen aldadın
ah n’ideyim ömrüm seni
beni deprenimez kodun
ah n’ideyim ömrüm seni

benim derdim hey sen idin
canım içinde can idin
hem sen bana sultan idin
ah n’ideyim ömrüm seni

gönlüm sana eğler idim
gül deyüben yiyler idim
garipseyip ağlar idim
ah n’ideyim ömrüm seni

gider imiş bunda gelen
dünya işi cümle yalan
ağlar ömrüm yavı kılan
ah n’ideyim ömrüm seni

hayrım şerrim yazılısar
ömrüm ipi üzüliser
gidip suret bozulısar
ah n’ideyim ömrüm seni

bari koyuban kaçmasan
göçgüncü gibi geçmesen
ölüm şarabın içmesen
ah n’ideyim ömrüm seni

bir gün ola sensiz kalam
kurda kuşa öyün olam
çürüyüben toprak olam
ah n’ideyim ömrüm seni

miskin yunus bilmez misin
yoksa nazar kılmaz mısın
ölenleri anmaz mısın
ah n’ideyim ömrüm seni

gonullerin piri yunus emre siiri.

yer yüzünde gezer idim
uğradım milketler yatur
kimi ulu kimi kiçi
key kuşağı berkler yatur

kimi yiğit kimi koca
kimi vezir kimi hoca
gündüzleri olmuş gece
bunculayın çoklar yatur

doğru varırdı yolları
kalem tutardı elleri
bülbüle benzer dilleri
danışman yiğitler yatur

ulu kiçi ağlaşmışlar
server yiğitler düşmüşler
baş ucunda yay sımışlar
kırıluban oklar yatur

atlar izi tozulu
önleri tabıl-bazulu
ile güne hükmü yaz(ı)lı
şu muhteşem beğler yatur

yunus emre siiri.

anma(z) mısın şol günü sen
gözün nesne görmez ola
düşe suretin toprağa
dilin haber vermez ola

çün azrâil ine tuta
issı kılmaz ana ata
kimse döymez o heybete
halktan meded ermez ola

oğlan gider danışmana
salâdır dosta düşmana
sonra gelmek peşîmâna
sana ıssı kılmaz ola

evvel gele şol yuyucu
ardınca şol su koyucu
iletip kefen sarıcı
bunlar hâlin bilmez ola

ağaç ata bindireler
sinden yana göndereler
yer altına indireler
kimse ayruk görmez ola

üç güne dek oturalar
hep işini bitireler
ol dem dile getireler
ayruk kimse anmaz ola

yunus miskin bu öğüdü
sen sana versen yeğ idi
bu şimdiki mahlukata
öğüt ıssı kılmaz ola

yunus emre siiri.

yar yüreğüm yar
gör ki neler var
bu halk içinde
bize güler var

bu yol uzakdur
menzili çokdur
geçidi yokdur
derin sular var

girdük bu yola
işkıla bile
gurbetlik ile
bizi salar var

her kim merdâne
gelsün meydana
kalmasun cana
kimde hüner var

yunus sen bunda
meydan isteme
meydan içinde
merdâneler var

yunus emrenin en unlu siirlerinden biri.

çıkdum erik dalına
anda yidüm üzümi
bostan ıssı kakıyup
dir ne yirsin kozumı

agrılık yaptı bana
bühtan eyledim ana
çerçi de geldi eydür
kanı aldın kızumı

kerpiç koydum kazana
poyrazıla kaynatdum
nedür diyü sorana
bandum virdüm özini

iplik virdüm çulhaya
sarup yumak itmemiş
becid becid ısmarlar
gelsün alsun bezini

bir serçenin kanadın
kırk katıra yükledüm
çift dahı çekemedi
şöyle kaldı kazanı

bir sinek bir kartalı
salladı urdı yire
yalan değül gerçekdür
ben de gördüm tozını

bir küt ile güreşdüm
elsüz ayağum aldı
güreşip basamadum
köyündürdü özümi

kaf dağından bir taşı
şöyle atdılar bana
öğlelik yola düşdi
bozayazdı yüzümi


balık kavağa çıkmış
zift turşusın yimeğe
leylek koduk toğurmış
baka şunun sözini

gözsüze fisıldadum
sağır sözüm işitmiş
dilsüz çağırup söyler
dilümdeki sözümi

bir öküz boğazladum
kakıldum sere kodum
öküz ıssı geldi eydür
boğazladun kazumı

bundan da kurtulmadum
n’idesini bilmedüm
bir çerçi geldi eydür
kanı aldun gözgümi

tospağaya sataşdum
gözsüz sepek yoldaşı
sordum sefer kancaru
kayseri’ye azimi

yunus bir söz söyledün
hiçbir söze benzemez
münâfiklar elinden
orter mâ’nı yüzini

yunus emre siiri.

benim burda kararım yok
ben burdan gitmeye geldim
bezirganim, metaim çok
alana satmaya geldim
ben gelmedim davi için
benim isim sevi için
gönüller dost evi için
gönüller yapmaya geldim
dost esriği deliliğim
asıklar bilir neliğim
devsiriben ikiliğim
birliğe yetmeye geldim
o hocamdır, ben kuluyum
dost bahçesi bülbülüyüm
o hocamın bahçesine
şad olup ötmeye geldim
burda bilis olan canlar
orda bilisirler imiş
bilisiben hocam ile
halim arz etmeye geldim
siz yunus’tan sorun haber
dost kanda ise anda var
haberi gel gör benden al
ben onu görmeye geldim

yunus emre siiri.

deniz oldu birkaç kadeh,
susaslıgım kanmaz benim
iniltilerim kesilmez,
gözüm yaşı dinmez benim

gel varalım bizim ile,
ki giresin bahçelere
daim öter bülbülleri,
gülistanım solmaz benim

bizim ilin bahçeleri,
daim tazedir gülleri
ma’muredurur bostanım,
ağyar gülüm üzmez benim

mansur kadehin nice kez
ma’suka sundu elime
dört yanımda od vurdular,
kimse halim bilmez benim

yana yana kul oluban
sen ma’sukanin yolunda
günde bin kez yanar isem
dosttan yüzüm dönmez benim

canım askın kulunğune
ferhat olup tuttum başım
daim dağları keserim,
şirin’im hiç sormaz benim

yunus eydur, ey sultanim,
aşkın ile yandı canım
gel kılar isen dermanım,
artık canım ölmez benim

bir arkadas o malum kafa harekatindan sonra bana zidane turk demisti. bu dogru degil tabii ama osmanli torunu oldugu kesin.

yunus emre siiri.

divaneler, divaneler
durun durun aşka sela
aşk esriği mestaneler
durun durun aşka sela
mest-i elestler kandaksız
mestane mestler kanatsız
saki duruptur canaksiz
durun durun aşka sela
merdaneler merdaneler
erlik demi bu gündurur
bas veruben can terkini
vurun vurun aşka sela
ey nice hamle idelim
işbu fenadan gidelim
binin binin sevk atalım
surun surun aşka sela
muhabbet yoluna girip
aşktan dava kılan kişi
tan eylemiş asıklara
görün görün aşka sela
akıl ne bilir aşkı kim
mağrur oluptur aklına
aşkı bu gün bu yunus’a
sorun sorun aşka sela

yunus emre siiri.

can bir ulu kimsedür
beden anun atıdur
her ne lokma yirisen
bedenin kuvvetidür

ne denlü yirisen çok
ol denlü yürisen tok
cana hiç ıssı yok
hey suret maslahatıdur

inayetdur anun işi
anlamaz değme bir kişi
bilgil ki bu hümâ kuşı
âşıklarun devletidür

yunus emre siiri.

bu dem yüzüm süreduram
her dem ayum yeni toğar
her dem bayramdurur bana
yayum kışum yenibahar

benüm ayum ışığına
bulutlar gölge kılmaya
hiç gedilmez toluluğı
nûrı yirden göğe ağar

anun nûrı karanuyı
sürer gönül hücresinden
pes karanulık nûrıla
bir hücreye nite sığar

ben ayumı yirde gördüm
ne isterem gökyüzinde
benüm yüzüm yirde gerek
bana rahmet yirden yağar

n’ola yunus sevdiyise
çoktur hakk’ı seviciler
sevenleri köyer didi
anunıçun boyun eğer

yunus emre siiri.

mâ’nî evine dalduk
vücud seyrini kılduk
iki cihan seyrini
cümle vücudda bulduk

bu çizginen gökleri
taht-es-serâ yirleri
yetmiş bin hicabları
cümle vücudda bulduk

yedi yir yedi göği
dağları denizleri
uçmağıla tamuyı
cümle vücudda bulduk

gice ile gündüzi
gökte yidi yılduzı
levhde yazılı sözi
cümle vücudda bulduk

musi ağduğı tûr’ı
yohsa beytü’l-ma’mûrı
isrâfil çalan sûrı
cümle vücudda bulduk

tevrat ile incil’i
furkan ile zebur’ı
bunlardağı beyanı
cümle vücudda bulduk

yunus emre siiri.

yunus emre siiri.

mülk-ü bekadan gelmişem
fâni cihanı neylerem
ben dost cemalin görmüşem
hûr-i cinanı neylerem

vahdet meyinin cür’asın
mâşuk elinden içmişem
ben dost kokusun almışam
misk i reyhanı neylerem

isa gibi yeri koyup
gökleri seyran eylerem
musayı didar olmuşam
ben "len terani" neylerem

ismail’in hak yoluna
canımı kurban eylerem
çünki bu can kurban sana
koç kurbanı ben neylerem

aşık yunus mâşuk ile
vuslat bulunca mest olur
ben şişeyi vurdum taşa
namus u ârı neylerem

yunus emre siiri.

mülk-ü bekadan gelmişem
fâni cihanı neylerem
ben dost cemalin görmüşem
hûr-i cinanı neylerem

vahdet meyinin cür’asın
mâşuk elinden içmişem
ben dost kokusun almışam
misk i reyhanı neylerem

isa gibi yeri koyup
gökleri seyran eylerem
musayı didar olmuşam
ben "len terani" neylerem

ismail’in hak yoluna
canımı kurban eylerem
çünki bu can kurban sana
koç kurbanı ben neylerem

aşık yunus mâşuk ile
vuslat bulunca mest olur
ben şişeyi vurdum taşa
namus u ârı neylerem

yunus emre siiri.

bir sâkiden içdük şarab
arşdan yüce meyhanesi
bir kadehden esrimişüz
canlar anun peymânesi

ol meclis kim bizde vardur
anda ciğer kebab olur
ol şem’a kim bizde yanar
ay u güneş pervanesi

yunus bu cezbe sözlerin
cahillere söylemegil
akıl kâmil olan kişi
bu mâ’niye inanası

yunus emre siiri.

niçe bir besleyesin
bu kaddile kameti
düştün dünya zevkine
unuttun kıyameti

düriş kazan ye yedir
bir gönül ele getir
yüz kâbe’den yeğrektir
bir gönül ziyareti

uslu değil delidir
halka sâlûsluk satan
nefsin müslüman etsin
var ise kerameti

yunus emre siiri.

yok yere geçirdim günü
ah nideyim ömrüm seni
seninle olmadım gani
ah nideyim ömrüm seni

geldim ve geçtim bilmedim
ağlayıp gussa yemedim
senden ayrilam demedim
ah nideyim ömrüm seni

hayrım serim yazılacak
ömrüm ipi üzülecek
suret benden bozulacak
ah nideyim ömrüm seni

gidip geri gelmiyesin
gelip beni bulmayasın
bu benliği sermayesin
ah nideyim ömrüm seni

hani sana güvendiğim
güveni ben yuvandığım
kaldı külli kazandığım
ah nideyim ömrüm seni

miskin yunus gideceksin
acep sefer edeceksin
hasret ile kalacaksın
ah nideyim ömrüm seni

yunus emre siiri.

iy dost aşkun denizine
girem gark olam yüriyem
iki cihan meydan ola
devranum sürem yüriyem

bülbül olubanı ötem
gönül olam canlar utam
başumı elüme alıp
yolına varam yüriyem

şükür gördüm didarını
aşdum visâlün yârını
bu benlik senlik şarını
terkini uram yüriyem

yunus’dur aşk âvâresi
biçareler biçaresi
sendedür derdüm çaresi
dermanum soram yüriyem

(bkz: yunus emre) siiri.

miskinlikte buldular
kimde erlik var ise
merdivenden ittiler
yüksekten bakar ise

ak sakallu pir hoca
bilinmez hâli nice
emek yimesün hacca
bir gönül yıkar ise

sağır işitmez sözü
gece sanır gündüzü
kördür münkirin gözü
âlem münevver ise

gönül çalab’ın tahtı
gönüle çalab baktı
iki cihan bedbahtı
kim gönül yıkar ise

sen sana ne sanırsan
ayruğa da onu san
dört kitabın mânâsı
budur eğer var ise

bildik gelenler geçmiş
konanlar geri göçmüş
aşk şarabından içmiş
kim mânâ duyar ise

yunus emre siiri.

hak bir gönül verdi bana
ha demeden hayran olur
bir dem gelir şâdî olur
bir dem gelir giryan olur

bir dem sanasın kuş gibi
şol zemherî olmuş gibi
bir dem beşâretten doğar
hoş bağ ile bostan olur

bir dem gelir söyleyemez
bir sözü şerh eyleyemez
bir dem dilinden dür döker
dertlilere derman olur

bir dem çıkar arş üzere
bir dem iner taht-es-serâ
bir dem sanasın katredir
bir dem taşar umman olur