gorev sahibi ki$i.
incil’de dört anlamda kullanılır: 1) yeryuvarlağını çevreleyen havaküre; 2) uzay; 3) tanrı ile meleklerin bulunduğu gözle görülmeyen âlem; 4) gökteki tanrı. yahudiler, tanrı’ya saygı göstermek için genellikle tanrı sözcüğünü kullanmaktan kaçınır, bunun yerine `gök, gökler, en yüce olan’ gibi ifadeler kullanırlardı.
incil’de mayasız ekmek bayramı olarak da anılan bu bayramda yahudiler, mısır’da sürdükleri kölelik yaşamından kurtuldukları günü kutlarlar. özel bir kutlama şöleni yapılır, kurban edilmiş kuzu ile mayasız ekmek yenir (bkz. tevrat, çıkış 12). bu bayram, türkçede hamursuz bayramı olarak da bilinir.
eski yahudilerde biçimci ve tutucu bir mezhep.
sütunlarla desteklenmiş, bir tarafı açık galeri.
1. tanrı’nın musa peygamber aracılığıyla israil halkıyla yaptığı, kutsal yasa’ya dayanan antlaşma.
2. isa mesih’ten önce yazılmış olan tevrat, zebur ve peygamberlerin kitapları; eski ahit ya da ahd-i atik. eski antlaşma, kutsal kitab’ın ilk kısmını oluşturur.
2. isa mesih’ten önce yazılmış olan tevrat, zebur ve peygamberlerin kitapları; eski ahit ya da ahd-i atik. eski antlaşma, kutsal kitab’ın ilk kısmını oluşturur.
önceleri tanıklık çadırında, sonraları da kudüs’teki tapınakta yer alan ve yalnız başkâhinin yılda bir kez girebildiği en kutsal bölme.
yetkili mesih inanlılarının bir kişiyi kutsamak ya da bir göreve atamak için o kişinin üzerine ellerini koymaları.
zaptetmek anlamindaki deyimdir.
isa mesih’in, kendisiyle ilgili müjde’yi yaymakla görevlendirdiği kişi; havari, resul.
mesih inanlılarının, mesih’in ölümünü anmak için birlikte ekmek bölüp yemeleri.
kötü ruhların hapsedildiği yer.
önceleri yahudiye’nin dışında, diğer ulusların arasında yaşayan yahudilerin tümü için kullanılan bu ifade, daha sonra çeşitli ülkelere dağılmış mesih inanlıları için de kullanıldı.
kıldan yapılmış kaba dokumadır. eski çağlarda yahudiler tövbe ya da büyük acı işareti olarak çul giyer ve üzerlerine kül serperlerdi.
kötü bir ruhun denetimi altında bulunan.
israil ulusunun eski çağlarda yaşamış belli başlı din ve devlet adamları.
grekçede `tetrarhis’, yani roma adına küçük bir bölge üzerinde yetkili kılınan kral.
kâhinlerin başı, yahudilerin dinsel önderi.
babil kralı nebukatnezar, i.ö. 597 yılında yahudilerin başkenti kudüs’ü (yeruşalim’i) ele geçirdi ve halkın ileri gelenlerini babil’e götürdü. 586 yılında kenti yıkarak halkın çoğunu babil’e sürdü. yahudilerin orada kaldıkları 70 yıllık dönem `babil sürgünü’ olarak bilinir.
bugünkü anadolu’nun ege bölgesi.
neden bekliyorsun?
bu sözlük, duygu ve düşüncelerini özgürce paylaştığın bir platform, hislerini tercüme eden özgür bilgi kaynağıdır.
katkıda bulunmak istemez misin?